يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛
 
 آخه مي‌دوني؟
 
من اينجا خيلي تنهام».
 
بهش لبخند زدم و گفتم:
 
 «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام».
 
يه روز ديگه بهم گفت:
 
«مي‌خوام تا ابدباهات بمونم؛
 
آخه مي‌دوني؟
 
من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم:
 
«آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام».
 
يه روز ديگه گفت:
 
«مي‌خوام برم يه جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه.
 
بعد كه همه چيز روبراه شد تو هم بيا.
 
آخه مي‌دوني؟
 
من اينجا خيلي تنهام».
 
 بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.
 
فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام».
 
يه روز تو نامه‌ش نوشت:
 
«من اينجا يه دوست پيدا كردم.
 
آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام».
 
براش يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم:
 
«آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام».
 
يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت:
 
 «من قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم.
 
آخه مي‌دوني؟
 
من اينجا خيلي تنهام».
 
براش يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم:
 
«آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلي خوشحالم
 
و چيزي که بيشتر خوشحالم مي کنه اينه که...

اون نمي دونه که من هنوز هم
 
 
 خيلي تنهام....
 
 خيلي تنهام....